10 / 264 Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2018-01-31, I CSK 590/17 I CSK 590/17, Postanowienie SN, 2018-01-31

 

Skopiuj link aby umieścić go na swojej stronie lub w emailu (CTRL+c lub edycja / kopiuj)

Skopiuj treść aby udostępnić na forum actuarius (CTRL+c lub edycja / kopiuj)

Skopiuj treść aby udostępnić na Blogu (CTRL+c lub edycja / kopiuj)

Udostępnij fragment

Skopiuj treść i wyślij e-mailem

Metryka

Brak informacji o skargach
Ciekawe zdania:
Nie powołano w żadnej sprawie
Powołano sygnatury: I CSK 27/16I CSK 353/14III CZP 113/14

Sentencja


Sygn. akt I CSK 590/17

POSTANOWIENIE

Dnia 31 stycznia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa K.Holding S.A. w W.

przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu "P." w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2018 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)

z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I ACa .../16,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparł swój wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej spośród wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r. I UK 271/11 - nie publ.). Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 oraz z dnia 9 lutego 2011 r., III SK 41/10 - nie publ.).

Przedstawione przez skarżącego wątpliwości zostały ujęte w pytaniach: "Czy między wykonawcami tworzącymi konsorcjum celem wspólnego ubiegania się o udzielenie zamówienia zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1579 z późn. zm.; dalej: p.z.p.) istnieje współuczestnictwo konieczne przy występowaniu z roszczeniem przeciwko zamawiającemu o zapłatę wynagrodzenia?", "Czy dla istnienia solidarności czynnej wynikającej z umowy, niezbędne jest, aby wszystkie podmioty, które ma połączyć węzeł solidarności, były stroną umowy stanowiącej jej źródło?".

Wątpliwości te nie stanowią istotnego zagadnienia prawnego. Problematyka przedstawiona przez skarżącego była przedmiotem wielokrotnych wypowiedzi Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 23 września 2016 r. Sąd Najwyższy wskazał, że z istnienia umowy konsorcjum nie musi wynikać współuczestnictwo konieczne po stronie powodowej, ponieważ nie można stawiać znaku równości między spółką cywilną zawiązaną na podstawie art. 860 k.c., a konsorcjum w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy z 2004 r. p.z.p., którego zawarcie nie musi skutkować powstaniem majątku wspólnego uczestników konsorcjum. Wskazano, iż nie ma podstaw do automatycznego kwalifikowania wszystkich umów konsorcjum, jako umów spółki cywilnej, jest to, bowiem uzależnione od zawarcia w takiej umowie cech konstrukcyjnych umowy spółki cywilnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2016 r., II CSK 27/16, nie publ.; jak również: wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 20 listopada 2014 r., V CSK 177/14, Glosa 2017, nr 2, s. 25; 9 lipca 2015 r., I CSK 353/14, Glosa 2017, nr 2, s. 21-22; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2015 r., III CZP 113/14, Biuletyn Sądu Najwyższego 2015, nr 7, s. 8).

Wobec powyższego nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

jw

kc

x x Icon-view-drag&drop